ΧΩΡΙΟ ΜΟΥ ΧΩΡΙΟΥΔΑΚΙ ΜΟΥ

ΧΩΡΙO ΜΟΥ XΩΡΙΟΥΔAΚΙ ΜΟΥ Χωριό μου χωριουδάκι μου….Η Ρεντίνα το πανέμορφο παραδοσιακό χωριό που το φθινόπωρο τα φύλλα πέφτουν και τα δέντρα μένουν γυμνά, έτσι ένα ένα σβήνουν τα φώτα στα σπίτια νωρίς, τα καλντερίμια μένουν βουβά και τα τραπέζια και οι καρέκλες μαζεύτηκαν από την πλατεία, οι δρόμοι αδειάζουν καθώς δεν ακούγονται και οι φωνές των παιδιών.Στο κέντρο συνάντησης του χωριού έχει μείνει ο απόηχος των καλοκαιρινών γεγονότων, πεσμένα φύλα και μερικές γάτες και σκύλοι να περιφέρονται. Με τα πρώτα βήματα της άνοιξης σαν τον κύκλο που ολοκληρώνεται ξανά αρχίζουν τα δέντρα να καλύπτουν την γύμνια τους καθώς τα άνθη ξεπετάγονται, τα φώτα στα σπίτια ένα ένα ανάβουν, τα τραπέζια στην πλατεία ξαναπαίρνουν την θέση τους, και το χωριό σιγά σιγα αρχίζει να βγαίνει από την χειμερία νάρκη και να παίρνει την μορφή που οι περισσότεροι έχουμε ζήσει από παιδιά χωριό μας είναι ένα μέρος μοναδικό που θα ανήκει πάντα στο πιο ζεστό κομμάτι της καρδιάς μας από όσους άλλους τόπους έχουμε επισκεφθεί. Είναι λίγο δύσκολο να περιγραφούν με λέξεις οι εικόνες που σχηματίσαμε στο μυαλό μας από τα παιδικά μας χρόνια. Στο κέντρο συνάντησης του χωριού έχει μείνει ο απόηχος των καλοκαιρινών γεγονότων, πεσμένα φύλα και μερικές γάτες και σκύλοι να περιφέρονται. Με τα πρώτα βήματα της άνοιξης σαν τον κύκλο που ολοκληρώνεται ξανά αρχίζουν τα δέντρα να καλύπτουν την γύμνια τους καθώς τα άνθη ξεπετάγονται, τα φώτα στα σπίτια ένα ένα ανάβουν, τα τραπέζια στην πλατεία ξαναπαίρνουν την θέση τους, και το χωριό σιγά σιγα αρχίζει να βγαίνει από την χειμερία νάρκη και να παίρνει την μορφή που οι περισσότεροι έχουμε ζήσει άπα παιδιά χωριό μας είναι ένα μέρος μοναδικό που θα ανήκει πάντα στο πιο ζεστό κομμάτι της καρδιάς μας από όσους άλλους τόπους έχουμε επισκεφθεί. Είναι λίγο δύσκολο να περιγραφούν με λέξεις οι εικόνες που σχηματίσαμε στο μυαλό μας από τα παιδικά μας χρόνια. Παραστάσεις που έχουμε φυλαγμένες στα κατάβαθα της ψυχής μας για πάντα.

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Ακόμα μία παράδοση που καλύπτεται από τον γοητευτικό παραμυθιακό μανδύα Πριν πολλά χρόνια την αλαργινή εκείνη εποχή στην Ρεντίνα, την ημέρα εκείνη συνέβηκε και τούτο. Τα παιδιά του χωριού καθόταν συνήθως στ’ ορθολίθι που είναι στο γυφτόρεμα κάτω από την εκκλησία του Αϊ Νικόλα. Ένα από τούτα τα παιδιά ήταν και ο χαζό Νικολός. Τον παιζογελάγανε τ’ άλλα τα παιδιά, τα πιο μικρά. Τα πιο μεγάλα, όλα. Είναι βλάκας. είναι και καμπουριασμένος. Ο Νικολός τά’ χει πλούσια τα κουσούρια. Συνήθως ο Νικολός καθόταν μοναχός στην ρεματιά κι εκεί ξημερονοβράδιαζε. Εκεί στην ρεματιά ήταν άλλος κόσμος που πολύ του άρεσε. Ένα βράδυ κάποια φορά τον είχε πάρει η ώρα κι είχε ξεχαστεί, και δεν έλεγε να γυρίσει στο σπίτι. Πρόβαλε και το φεγγάρι, μισοφέγγαρο, μα πολύ φωτερό, βγήκε κι άπλωσε στα δέντρα και κατέβηκε ως τη ρεματιά. Μια ασημένια καταχνιά φούσκωσε κι ανέβηκε από τη νεροσυρμή κι έσμιξε με του φεγγαριού το ασπρογάλιασμα. Σώπασαν και τα βατράχια κι ο κούκος, σώπασαν και τα τριζόνια, χύθηκε μια βουβαμάρα πνιχτή. Κι όλάξαφνα ξέσπασαν κάτι γέλια. Κρούσταλα γέλια, χάχανα, σαν νερά που πέφτουνε από βράχια. Ξαφνιάστηκε ο Νικολός. Μα, δεν πρόλαβε. Ανάμεσα στις φυλλωσιές, λες κι έπηξαν τ’ ασήμια κι οι χρυσαφένιες αχτίδες, να, οι νεραΐδες, δυό νεραΐδες. δυό καλοκυρές. Πάει ο Νικολός του κόπηκε η λαλιά. Σκύβει, κρύβεται, αργά είναι, πολύ αργά. Του πήραν την λαλιά του. Κι ίσως και να τον άγγιξαν. Πασκίζει να σαλέψει, μολύβι τα ποδάρια του. «Πάτερ...» φώναξε. Κι ύστερα αναθυμήθηκε τι του ‘χανε πει, αν λάχει και συναντήσει ξωτικές. «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς…¨». Τίποτε οι ξωτικές. Ανεμικά είναι και χορεύουνε, ακροπατούνε στα νερά και παίζουνε και λούζονται. Μόνο το πέπλο το λευκό ανεμίζει στο κεφάλι τους. Και τα μακριά χρυσά μαλλιά… Πώ, πώ, ξέχασε ο Νικολός να σταυροκοπηθεί!...Γρήγορα-γρήγορα κάνει τον σταυρό του…Ώχ, ώχ, οι ξωτικές θυμώσανε . αρπάνε πέτρες, ξύλα και του τα πετάνε Μήτε λαλιά ο Νικολός, μηδέ και βήμα να κάνει. Το κεφάλι του Νικολού γυρνά, η καταχνιά σκορπάει…πώ, πώ , νύχτα-μεσάνυχτα θα ΄ναι τώρα…Σηκώνεται και νιώθοντας μονομιάς τα ποδάρια του λυμένα, ροβολάει τον κατήφορο. Πέντε- έξη νύχτες πέρασαν ώσπου ο Νικολός ξανάβρε τα λογικά του, όσο μπορεί να τα βρει ένας αλαφροισκιωτος, ένας νεραϊδοπαρμένος' Φωτογραφία του Ρεντίνα αρχόντισσα των Αγράφων Φωτογραφία του Ρεντίνα αρχόντισσα των Αγράφων.

ΡΕΝΤΙΝΑ-η αρχόντισσα των Αγράφων

ΡΕΝΤΙΝΑ το όμορφο αρχοντικό κεφαλοχώρι στην νοτιοανατολική πλευρά του νομού Καρδίτσας, εμφανίζεται ξαφνικά στα σύνορα της Ευρυτανίας και Φθιώτιδας, νωχελικά απλωμένο σε μια πλαγιά του μαγικού δάσους του Ζαχαράκι και της Αγγελίνας, σε τρία γειτονικά λοφακια, προς τον χώρο της αρχαίγονης Δολοπίας. Στην είσοδο της ακόμη, η Ρεντίνα, με εκείνο το πανέμορφο περιποιημένο δασάκι με τις πέτρινες καμάρες στην άκρη του, δείχνει στον ταξιδιώτη την πραγματική της ταυτότητα και φύση: καταπράσινη, γραφική, ωραία, πετρόχτιστα, πραγματικά αρχοντικά, με σεβασμό στην μακρόχρονη παράδοση και ιστορία της. Η καρδιά της είναι φυσικά oι πλατείες της, πάντα ζωντανή και γεμάτη εικόνες, μυρωδιές και ήχους μιας Ελλάδας που χάνεται, με τις εκκλησίες να δεσπόζουν και να γεμίζει την ατμόσφαιρα σε περιόδους εορτών με ήχους κατανυκτικούς και ευωδιά θυμιάματος, με τα καταστήματα, τα εστιατόρια και τις ταβέρνες γύρω -γύρω να έλκουν τους ντόπιους και τους ταξιδιώτες με τα καλά τοπικά παραδοσιακά προϊόντα τους και τις μυρωδιές του καλομαγειρεμένου φαγητού και του φρεσκοψημένου ψωμιού. Παραδοσιακοί ξενώνες, όμορφα ενοικιαζόμενα δωμάτια και υπέροχα αρχοντικά περιμένουν τους επισκέπτες για να τους φιλοξενήσουν. Εδώ, στην Ρεντίνα, φημισμένο στο Μοναστήρι της και στο Ζαχαράκι, ο επισκέπτης θα χαρεί αυτήν την άλλη Ελλάδα, θα περπατήσει σε τόπους αρχαίους κα ιστορικούς, θα βιώσει την μαγεία της αρχέγονης Δολοπίας, θα αισθανθεί σε κάθε του βήμα εδώ τι σημαίνει ομορφιά και φύση, ιστορία και πολιτισμός, φιλοξενία και χαρά ζωής. Όλες οι εποχές εδώ είναι υπέροχες, όμως το χιονισμένο χειμωνιάτικο τοπίο μένει στην μνήμη ως εικόνα του απόλυτου κάλλους

ΡΕΝΤΙΝΑ...η Αρχόντισσα των Αγράφων! ...Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ!!!

Η ΡΕΝΤΙΝΑ ΣΕ ΑΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ...

Η Ρεντίνα όπως της αξίζει…!

Ιστορική έδρα του Δήμου Σοφάδων ορίστηκε η Τοπική Κοινότητα Ρεντίνας επίσημα από τον Απρίλιο του 2012. Και τι μ’ αυτό; Τι μπορεί να αλλάξει αυτόν τον τόπο; Τι μπορεί να δώσει ξεχωριστή διάσταση στην ύπαρξη του; Τι μπορεί να ξαναδώσει την αλλοτινή ζωντάνια του; Μια απόφαση που υπέγραψαν ο Υπουργός Εσωτερικών και Δήμαρχος Σοφάδων κ. Χαραλ. Παπαδόπουλος φτάνει από μόνη της; Είναι αρκετά σημαντικό ότι ελήφθη μια τέτοια απόφαση. Δεν αρκεί όμως από μόνη της. Χρειάζεται να γίνουν πολλά, από τους απανταχού της γης γόνους και φίλους της Ρεντίνας. Η ανάδειξη πρώτα απ’ όλα της ιστορίας του τόπου και η ανάδειξη και η αξιοποίηση των τοπίων εξαιρετικής ομορφιάς, που δεν έχουμε δα και λίγες! Μια ανοιχτή λοιπόν πρόσκληση σε όλους τους Ρεντινιώτες και φίλους της Ρεντίνας. Ελάτε να δώσουμε μια άλλη διάσταση στον αγαπημένο τόπο μας. Και ιδίως προς τους νέους μας ότι το μέλλον της Ρεντίνας είναι στα χέρια τους.

Πλούσια συλλογή και λαϊκή παράδοση από την Ρεντίνα

ΧΙΛΙΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ...!

Στο τέλειωμα της οροσειράς της Πίνδου, εκεί πάνω ψηλά στα Άγραφα, στις γραφικές πλαγιές των κακοτράχαλων βουνών, βρίσκεται σκαρφαλωμένο το χωριό μας που φαντάζει μαργαριτάρι στον ήλιο. Η μοίρα σ΄αυτόν τον τόπο έπαιξε αλλόκοτο παιχνίδι. Φτώχεια και ανέχεια, μα η φύση έδωσε ότι περίσσεψε από άλλες περιοχές: πέτρες, βράχια, λίγο χώμα και άφθονα κρυστάλλινα νερά. Αγιασμένο το νερό της Ρεντίνας, γάργαρο και καθάριο σαν τις ψυχές των ανθρώπων της, για να πίνουν και να δροσίζουν τις ζεστές καρδιές τους. Ό,τι η μοίρα στέρησε σ΄αυτήν την ταπεινή και πολύπαθη ορεινή πατρίδα μας, το έδωσαν γενναιόδωρα οι νεράιδες χορεύοντας και τραγουδώντας στα αλώνια, στα λαγκάδια και στα ρέματα, προσφέροντας απλόχερα λαϊκό πολιτισμό. Επειδή στην περιοχή αυτή η φύση έδωσε άγρια ομορφιά, ο Θεός λυπήθηκες τους ανθρώπους και ημέρεψε τις καρδιές τους, δίνοντας αισθήματα, αρετές, ιδανικά, αξίες ζωής και πάνω απ΄ όλα ανθρωπιά. Με βάση όλα αυτά, οι κάτοικοι της ευλογημένης αυτής περιοχής των Αγράφων δημιούργησαν το δικό τους λαϊκό πολιτισμό, που πνέει αύρα μέσα στις καρδιές τους. Έναν πολιτισμό που μένει αναλλοίωτος, αξεθώριαστος και ανόθευτος στο πέρασμα του χρόνου. «Ευλογημένοι και καλότυχοι οι άνθρωποι που θα παραμείνουν σ’ αυτά τα μέρη», είχε πει στο πέρασμα του από την ορεινή πατρίδα ο εθναπόστολος και δάσκαλος του γένους Κοσμάς ο Αιτωλός, ο Πάτρο-Κοσμάς όπως τον ξέρει ο λαός.