ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ

Το χωριό μας έχει μια γοητεία ακατανίκητη, μια σαγήνη που αιχμαλωτίζει. Προσελκύει και πρόσωπα ξένα και ενθουσιάζει ακόμα και τους αδιάφορους. Γιατί είναι κτισμένο σε μια εξέχουσα και ωραιότατη θέση που του εξασφαλίζει θέα, άνεση στην όραση και απεραντοσύνη στο χώρο. Εξ άλλου η κατωφέρεια της βουνοπλαγιάς όπου απλώνονται τα κτίσματα του εξασφαλίζουν απαράμιλλη γραφικότητα, καθαριότητα και τάξη. Επιπροσθέτως με την με την πυκνή δέσμη πανέμορφων λόφων που πλαισιώνουν το χωριό μας από όλα τα σημεία του ορίζοντα του δίνουν μια ξέχωρη χάρη. Γιατί ακόμα το ίδιο και ο κόσμος του έχει έναν δυναμισμό ακατανίκητο. Το χωριό μας είναι πολύ παλιό, χωριό με πλούσια ιστορία και αλλοτινό κεφαλοχώρι. Οι ρίζες της ιστορίας του χάνονται στο βάθος των αιώνων. Και όπως λέει και η παράδοση συγκροτήθηκε από τα ορεσίβια ανήσυχα και προοδευτικά στοιχεία που συγκεντρώθηκαν στο μέρος αυτό. Από παλιά οι κάτοικοι του ρίχθηκαν με ενθουσιασμό στον αγώνα της ζωής και πήραν μέρος και σ’ όλες τις κοινές προσπάθειες του Έθνους μας για την λευτεριά του παλιότερα και πρόσφατα. Επί πλέον το στοιχείο της προόδου είναι σύμφυτο με την ύπαρξη των ανθρώπων του χωριού μας. Η Ρεντίνα μόρφωσε στρατιές επιστημόνων, εκπαιδευτικών, αξιωματικών, επιχειρηματιών, ανέθρεψε πολιτικούς άνδρες και γενικά προόδευσε τόσο όσο λιγοστά χωριά μέσα στον Ελληνικό χώρο έχουν να δείξουν. Άς αγαπάμε λοιπόν το χωριό μας. Άς δίνουμε κάτι από τον εαυτόν μας και την ψυχή μας για τον όμορφο αυτόν τόπο. Άς σμίγουμε πάντοτε με τις αναμνήσεις και τις ομορφιές του. Άς πλησιάζουμε να αφουγκραζόμαστε τις ανάγκες του. Και σ’ όποιο σημείο της γης και αν βρισκόμαστε άς φροντίζουμε να σφυρηλατούμε ακατάλυτους δεσμούς ανάμεσα μας και την Ρεντίνα μας, το όμορφο και προοδευτικό χωριό μας.

Θεσσαλική ευλογημένη γη και πανέμορφη!!

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΒΗΜΑ ΠΡΟΟΔΟΥ...!

Ιστορική Παράδοση και Δημιουργική Συνέχεια της σημερινής γενιάς των Ρεντινιωτών


ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΡΕΝΤΙΝΑΣ

Με την ίδρυση του ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΡΕΝΤΙΝΑΣ (Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα) πιστεύουμε ότι ο τόπος μας θα γίνει πόλος έλξης και έρευνας του πολιτιστικού μας πλούτου όχι μόνο του χωριού μας αλλά και ολόκληρης περιοχής των Αγράφων. Με αυτόν τον τρόπο επιθυμούμε να αποδώσουμε στην Ρεντίνα ένα μέρος από όσα θα έπρεπε να της είχαν δοθεί προ πολλού. Πλουμίδια μιας αλλοτινής εποχής, σκεύη μιας παλιάς οργάνωσης και εργαλεία-εκφραστές του χθεσινού κάματου του παρελθόντος θα θησαυριστούν στο ζεστό και φιλόξενο μουσείο τους. Στόχος και φιλοδοξία όχι μόνο η διάσωση και ανάδειξη αλλά και αξιοποίηση της Ρεντινιώτικης ιστορίας και πολιτιστικής ρίζας, αλλά ακόμη και η ενεργητική συσπείρωση ευαίσθητων και ανήσυχων ανιχνεύσεων (με γερά πατήματα στο χθες κι ανοιχτή ματιά στο αύριο) από τον ευρύτερο κοινό χώρο των Αγράφων σε ένα ψυχωμένο ξεκίνημα.

Η ΡΕΝΤΙΝΑ ΠΑΝΤΟΤΕ...!

Η Ρεντίνα είναι έρωτας αφου το ξέρεις τι ρωτας η Ρεντίνα είναι έρωτας, είναι πόθος είναι πάθος σωστό είναι και ποτέ δεν κάνω λάθος, είναι το χθές είναι και τώρα κι όμορφη είναι κάθε ώρα, είναι έμπνευση και τρέλλα σαν πανέμορφη κοπέλα!!!

Γεγονός που συνέβη...!

                                                   
                                            Δημοσιεύτηκε στα ΡΕΝΤΙΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ

                                               Ο Κώστας Χαραλ. Κορομπίλης
                                                              θυμάται και γράφει
           ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, ΠΑΡΟΤΡΥΝΣΕΙΣ ΚΙ ΕΥΧΕΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ...
                                                       
      Με μεγάλη μου χαρά  γράφω ό,τι καλύτερο θυμάμαι από την Ρεντίνα. Το αγαπημένο μας χωριό που αγαπώ τόσο πολύ. Αγαπώ τον τόπο αυτό, το χώμα που περπατήσαμε όλοι. Είναι χωριό περήφανο και ιστορικό, με καθαρό αέρα και κρύα νερά. Είναι ένας πολύ όμορφος  και υγιεινός τόπος. Θυμάμαι που έλεγαν οι γριές ότι κάποτε ήρθε στην Ρεντίνα ένα αντρόγυνο από την Θεσσαλία, που ήταν και οι δύο άρρωστοι από φυματίωση. Τότε το λεγανε «χτικιό» και δεν υπήρχε φάρμακο γι’ αυτή την αρρώστια. Στήσανε λοιπόν μια σκηνή στην Αγγελίνα, βάλανε κρεβάτι κάτω από τα έλατα και κάθισαν ένα μήνα. Φύγανε γεροί. Περδίκι!  Αγαπητοί μου Ρεντινιώτες. Συγγενείς και φίλοι. Να απολαμβάνεται κάθε μικρή χαρά και  στα δύσκολα να σκέφτεστε ότι  σύντομα θα περάσουν και θα  ‘ρθει η μέρα που θα ανεβείτε και πάλι στα Ψηλά Βουνά! Μ’ αυτά και μ’ άλλα να ευχηθώ από βάθους καρδιάς καλό χειμώνα και υγεία σε όλους.

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΡΕΝΤΙΝΑΣ!!

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ


Η διατήρηση και η διάσωση της λαϊκής παράδοσης από τον αφανισμό των τοπικών λαογραφικών θησαυρών πρέπει να είναι το πρώτο μας βήμα. Το δεύτερο και ποιό δύσκολο είναι το ζωντάνεμα τους.

Μπορούμε να μαζέψουμε τα παλιά μας έπιπλα και σκεύη και να φκιάξουμε ένα μικρό Μουσείο για να το παραδώσουμε στα παιδιά μας και στις εποόμενες γενιές.

Το Λαογραφικο μας Μουσείο θα αποτελέσει μια εικόνα της ζωής των προγόνων μας, αυτό επείγει γιατί κάθε μέρα που περνά πολύτιμα στοιχεία της παράδοσης μας θυσιάζονται στον βωμό του εκσυγχρονισμού.

Παράδοση ήταν το πανηγύρι και το γλέντι στο αλώνι του Μοναστηριού, παράδοση ήταν οι νερόμυλοι κάτω στο ποτάμι, παράδοση ήταν ο καθημερινός τρόπος ζωής των προγόνων μας. Τι υπάρχει σήμερα, παντού γκρίζο, σήμερα τσιμέντο και ο αστικός τρόπος ζωής.

Καταστέψαμε κομμάτια της ιστορίας του φυσικού μας χώρου, άς διαφυλάξουμε τουλάχιστον τα ήθη και έθιμα μας, το χρωστάμε στις επόμενες γενιές.

"αλλοτινές μας εποχές, αλλοτινοί μας χρόνοι"

                                                         

                                                             

                      Στην Ρεντίνα Αγράφων...

 

                                                                    τραγουδούσαν τα πουλιά

                                                                    πάνω στ’ ανθισμένα κλώνια,

                                                                    κι ήταν τότες τα παλιά

                                                                    τα χαρούμενα τα χρόνια

 

                                                                    και μιά νύχτα ένα πουλί

                                                                    μεθυσμένο  απ’ το φεγγάρι,

                                                                    ήρθε ακόμα και λαλεί

                                                                    στης καρδιάς του το κλωνάρι